beyond the black stump: maart 2011

Onze eerste week ging van start. De eerste dag was superdruk aangezien Glenda op reis ging voor een paar dagen. Ze is in 37 jaar geen enkele dag weg geweest van haar wildlife shelter en Wyanda had haar een cabin geboekt waar ze eens kon relaxen. Na veel treuzelen was ze eindelijk vertrokken. Het moet best wel raar zijn om na al die tijd je dieren voor een paar dagen alleen te laten. Glenda runt de Kangaloola Wildlife Shelter helemaal in haar eentje en krijgt af en toe hulp van andere mensen. Wyanda is een Hollandse die al de Australische nationaliteit heeft en Glenda al een jaar lang helpt. Glenda krijgt geen overheidssteun en moet alles zelf betalen en krijgt af en toe donaties. Ze leeft voor de beestjes en zorgt 24 op 24 voor de Australische wilfdlife. Zo iemand kan ik alleen maar bewonderen. Zeker omdat ze allergisch is en astma heeft en het verzorgen van de dieren toch niet opgeeft. We werden vlug wat rondgeleid op the property. Waar we ons konden wassen, welke dieren er allemaal waren, enz. Er zijn er zoveel little skippies. Bijna onmogelijk om ze uit elkaar te houden en de namen te weten. In de nursery zaten dus de kleine Joeys. Twee jongen en drie meisjes. De jongens zijn Tommy en Junior. En de meisjes zijn Rosie, Clammy en Eva. De namen en het herkennen komt nog wel zei Wyanda me. Maar de kleine Joeys zijn niet de enigen hier. Je hebt ook nog de little skippies rond de nursery in de little skippie yard en zij zijn met 10 en ze lijken voor mij allemaal op elkaar. Ze noemen Dutchie, Little Bigfoot, Matthias (jaja zoals mijn broer), Jasmin, Doushie, Jet, Ruben, Abbey, Delhi en Archie. En de Wallabie Ruby. Die is best wel bang van vreemde mensen, dus haar vertrouwen moeten we nog wat winnen. Ze hebben ook nog twee kleine ringtale possums die meer op muizen lijken als ze zo klein zijn, maar dat vertel je best niet aan Glenda want ze is namelijk bang van muizen. De squirlgliders binnen zijn twee meisjes en ze zijn nocturnal dus die zie je niet zoveel. Dan heb je nog de grotere skippies achter de little skippie yard, die zijn nog wat ouder en kunnen bijna gereleased worden. Dan zijn er nog de verscheidene vogels. We werden direct gewaarschuwd voor de cockatoos. Die zeggen supervriendelijk hello, hello en als je dan wat dichter komt proberen ze je te bijten of je vinger te pakken en laten ze niet meer los. De twee galahs zijn iets vriendelijker en kunnen ook spreken, maar dat doen ze alleen maar tegen Glenda en Wyanda. Ze kunnen zeggen how is your cuff en hoesten dan ook echt. Ze kunnen vaarwel zeggen als je tegen hen zegt i’m going now. En ze zwaaien dan met de pluimen op hun kop. Dicht bij de cockatoos zitten de magpies. Ze zijn een soort mengeling tussen een ekster en raaf en ik vind dat ze er een beetje nasty uitzien, maar dat zijn ze blijkbaar totaal niet. Er zijn ook nog twee cockatoos, waarvan er eentje best wel zielig uitzag. Hij had bijna geen pluimen en had een kapje rond zijn nek aan. Blijkbaar is het de eerste keer dat ie zoveel pluimen heeft. Zijn naam is Mango en hij kwam binnen zonder pluimen. Hij had ooit een gebroken poot en de dierenarts had die fout gezet waardoor ie al zijn pluimen begon uit te trekken na de operatie. Daarom dat hij de nekkap aanhad zodat ie zijn pluimen niet kan uittrekken. Hij had het gezelschap van Sunshine, zijn vriendinnetje. Dan is er nog een kleine vogeltje, Amigo. Die is nog heel klein en moet om het uur en een half zijn eten krijgen met een lepeltje. Dat werd mijn taak. De magpies voederen werd ook mijn taak evenals het flesje geven aan de joeys om 5 uur. Zij krijgen om de vijf uren hun flesje. Dus ook ’s nachts. Daarom komt Pauline ons helpen tijdens de nacht zodat we voldoende uitgerust zijn om tijdens de dag te werken. De little skippies krijgen ook twee keer per dag hun flesje en dat noemen we de mad rush. De little Joeys moeten ook elke keer gepeddled worden. We moeten ze stimuleren met nappys om te plassen en te kakken. De moeder doet dit ook in het wild en eet het dan allemaal op. Mijn eerste peddle gaf me direct de volle lading. Het kleintje piste me helemaal onder, waardoor het leek of ik in mijn broek had gepist. Erger dan dit kon het niet worden dacht ik :p Vlug mijn benen afgespoeld en een nieuwe broek aangedaan en ik wasweer klaar om verder te werken. Er zijn verder nog twee wombats die kunnen worden vrijgelaten. Het enige probleem is Russel. Russel is een wombat die is opgevoed door mensen in hun huis als een hond. Hij heeft hun hele huis vernietigd. Meubels opgegeten, gaten in de muur gelopen, … Een ding is zeker, die wombats zijn supersterk en kunnen tegen een stootje. Nu is Russel bij Glenda en leeft ie vrij in het bos, maar soms komt ie ‘s avonds de hele plek vernielen en moet je maken dat je rap genoeg in je caravan bent. De twee wombats kunnen niet worden released omdat Russel ze waarschijnlijk zou aanvallen en zou kunnen vermoorden. Naast de wombats zijn er ook nog drie koalas die de hele dag slapen en slapen. Blinky Bill is het mannetje en hij is blind. Hij is in het gezelschap van twee vrouwtjes. Becky en Rocky. Voor de rest heeft ze nog drie brushtail possums, twee families ringtail possums (de ene familie kan uit de kooi, de andere niet) en nog een ringtail possum Ringo. Ze hebben ook een kleine Echidna. Dat trekt een beetje op een egel, maar veel groter. Het kleintje van een echidna noem je blijkbaar een puggle. Het is de eerste keer in tien jaar dat ze een baby echidna heeft dus we hebben geluk. Dat zijn zowat alle dieren, mss vergeet ik er nog wel wat, want het zijn er superveel. Oh en dan heb je nog de wilde die ‘s avonds naar het terrein komen naast de wc en muesli en biscuits krijgen. Arnold is de grootste en hij is huge. Er zijn twee mannetjes waar je voor moet opletten. Namelijk Bullet (hij heefteen gangstergezicht) en beauty spot (hij heeft een beauty spot). Dat zijn de twee die je zouden kunnen aanvallen. Heel handig als je dringend naar het toilet moet :p. De eerste taak die Bart en ik kregen was het oppassen op wiebo de wombat. Glenda noemt hem a big sook omdat hij niet alleen in yard wil blijven. Het is best wel zielig voor wiebo aangezien hij de enige wombat is van die leeftijd is en dus niet echt een speelkameraadje heeft. Meestal als er maar een kleintje is wordt die een sook en heeft die meer aandacht nodig. Wiebo speelt heel graag met mensen hun voeten (letterlijk) :p Hij valt je aan met dat kleine hoofdje van hem. Echt bijten kan hij niet maar hij beukt gewoon op je in. We moesten wat met hem spelen en de teddy (elke wombat heeft een knuffel) als bescherming gebruiken. Wiebo volgt je overal en rent achter je aan in zijn yard. Superschattig! Daarna toonde Wyanda me hoe ze de little joeys voor een wandeling meeneemt. Ze gaan eerst allemaal in de buggy in hun pouch zodat ze wat kunnen rondkijken en wat kunnen snuffelen en knabbelen op blaadjes of takjes. Ze zijn verzot op eggs and bacon dus dat krijgen ze elke wandeling. Daarna gaan we naar een vaste plek en leggen we ze daar neer in een cirkel, zodat ze wat vuil en aarde kunnen eten. Ze hebben dit nodig voor een goede vertering. Daarna springen de kleintjes uit hun pouch en kunnen we er mee gaan wandelen. Het is wel belangrijk om te weten wie wie is. Er zijn namelijk vossen in het bos die het gemunt hebben op de kleintjes dus je moet ze terug bij je kunnen roepen. De kleintjes krijgen ook burn outs. Ze beginnen opeens gelijk zot rond te crossen. De geluiden van een kangoeroe lijken een beetje op het klikken met je tong. Maar niet achteraan in de mond zoals bij een paard, maar vooraan. En het geluid van een wombat is meer een soort van hissen shshshshshs. De kleintjes zijn superschattig tijdens de wandeling. Soms staan ze rechtop, krabben ze aan hun buik en leunen ze terwijl achterover. Superrelaxed :p We nemen ze over een soort van parcour met bomen waar ze over leren springen. Ze moeten het bos leren kennen voor wanneer ze released worden. We hebben tijdens de week ook een paar little skippies meegenomen voor een wandeling. De kleine joeys gaan elke dag, maar soms hebben we niet genoeg tijd om de kleine skippies mee te nemen. Je moet ook altijd met twee mensen zijn voor de veiligheid. Toen we de little skippies meenamen kwamen we grote vrije kangoeroes tegen in het bos. Ze kennen Wyanda nog dus ze hopten niet weg. Twinky (een grote) volgde ons de gehele wandeling en was super geïnteresseerd in de little skippies. Hij heeft de rest van de dag rondgehangen rond de shelter. Hij is een van de grote die je kan aaien. Manuel de spaanse vet deed elke dag een fysiotherapie met Abbey. Ze is een van de little skippies en is verlamd. Ze heeft nog gevoel in haar achterste poten en kan ze soms bewegen, maar het is alsof ze niet weet wat ze er precies mee moet aanvangen. Een paar mensen hadden haar gevonden en ze was bijna dood. Volledig gedehydrateerd, mager en heel gestresseerd. Glenda heeft haar er door gekregen en nu werken ze aan de verlamming. Ze heeft bandages rond haar poten omdat haar zool scheuren begint te vertonen en zelf begint te bloeden. Ze heeft eigenlijk een operatie nodig, maar deze zou wel tot 10000 dollar kosten. Bijna onmogelijk dus zonder donaties. Het zou kunnen dat Abbey er door komt zonder operatie want Glenda heeft al wonders kunnen doen met andere kangoeroes. Ze had een kangoeroe die maanden verlamd was en die ze eigenlijk had moeten laten inslapen. Maar dat kon ze niet en opeens kwam die kangoeroe er na zes maanden door en hopte die weer vrolijk rond. Hopelijk gebeurt het zelfde met Abbey!! Voor de rest hebben Bart en ik ook nog de kasten in de grote shed geverfd zodat Glenda een verassing kreeg als ze terug kwam. Mooie bordjes erin en de stoof gereed maken zodat ze in de shed kon koken in plaats van in de kleine caravan. Het raken van de yards en het kuisen van de wombatkooi behoort ook tot onze dagelijkse taken. Die wombats kakken ook echt overal in die kooi omdat ze niet zo goed kunnen zien. Dat is ook de truc om een wombat te ontwijken (goed om te weten bij Russel). Ze zien niet goed dus ze focussen zich op je voeten en lopen er recht op af. Als je op het einde opzij springt blijven ze dus ook gewoon rechtdoor lopen. We hebben ook een mooie kooi gemaakt voor Ringo de ringtail possum met een mooi mandje erin. Er zat een redbackspider in de kooi dus die hebben we met een stokje, potje en insectenvergif in de aanslag uit de kooi gehaald en vrij gelaten op een plek verder van de shelter. De koala’s hadden ook nieuwe gumtrees nodig dus die zijn Bart en Wyanda met de jute gaan halen. Blinky was dan ook weer tevreden. Wyanda leerde me ook wat de possums eten (biscuits, muesli, appel, pêche, boterham met honing op, banaan, …) en hoeveel ik ze allemaal moest geven. Alle kangoeroes krijgen ook poragge en biscuits ’s avonds. Nog iets nieuw om te onthouden:p Het leek bijna onmogelijk om alle routines en voedselschemas te onthouden. Hopelijk lukt het me na een weekje. We hebben een paar rescue calls gekregen deze week. De eerste was ivm een wallabie die dan een wombat bleek te zijn. Tot dat we een opnieuw werden gebeld voor nog een pinkie wombat. Wat heel raar was, omdat ze niet vaak tweelingen krijgen. De twee wombats bleken uiteindelijk konijnen te zijn die hier als een pest worden gezien. Maar we hebben ze toch nog proberen redden. Tevergeefs L De konijntjeswaren gepakt door een kat en waren er te erg aan toe waardoor we ze moesten euthanaseren. De rescue calls komen natuurlijk altijd op de meest ongepaste moment. We waren net in Yackandandah geweest om een take away pizza te halen. Die was natuurlijk al helemaal koud op het einde van de avond. Yackanddanah is een klein dorpje met maar een echte straat en het wordt ook wel de gaytown genoemd. De tweede rescue call was ivm met en bluetong lizzard die was platgereden en kleintjes had. Bart en Wyanda hadden er toch nog drie kunnen redden en die krijgen nu de beste zorgen inde wildlifeshelter. We hadden ook nog een bewoner (een cocketeel) die gevonden was en wss een eigenaar had. Die belde ons op, op het einde van de week en kon weer verenigd worden met zijn vogel. Goed nieuws dus J. Na een lange week vol indrukken kwam Ronnie ons vrijdagavond ophalen. We hadden ons een week niet gewassen dus stonken waarschijnlijk uren in de wind. Na een heerlijke maaltijd en een heerlijke douche konden we proper in een warm bedje in slaap vallen. De ochtend was niks anders dan bij Glenda. Massas gekrijs van de cockatoos. Heel rustgevend ;) Gelukkig went het wel en het helpt ons vroeg genoeg opstaan bij Glenda. Het zijn lange dagen. Van 8 uur ‘s ochtends tot half elf ’s avonds, maar het is de moeite waard! Het is meer dan ik ooit had kunnen dromen.