dag 1

Het eerste Australische gevoel op dag 1 was gewoon zalig. Zon, prachtig uitzicht, lieve mensen en een goed ontbijt. Ze eten hier ‘s ochtends weat biscuits. Het is gemaakt van granen en tot een blokje geperst, je moet er melk op doen en dan wordt het beetje gelijk de ontbijtgranen thuis. Heerlijk met rozijnen op. Na een lekker ‘ontbijt’ (we stonden op rond 12 uur) wou tante Elwyn ons een rondleiding geven in de buurt waar ze woont. De huizen zijn helemaal anders dan in België. Ik vond ze meer American Style. Tante Elwyn vindt de oude huizen prachtig, maar vindt de nieuwe stijl maar niks. Eerst hebben we een beetje rondgelopen en naar de lokale winkeltjes en caféetjes van Strathmore gekeken. Melbourne is namelijk huge en heeft massa’s suburbs. Strathmore is er eentje van. We zijn erna naar Napier park geweest waar je kunt zien hoe Australië er vroeger uit zag. Het park was gedoneerd door en rijke schot. Je ziet er nog altijd de typische gumtrees en gras. Daarna heeft ze ons nog een paar parken getoond en rondgeleid. Allemaal prachtige natuur en dieren die je bij ons alleen maar in kooitjes ziet. Onze eerste rescue was voor Bart. Er lag een winkelkarretje in een vijvertje in een van de parken en Bart heeft zijn schoenen en sokken uitgetrokken en heldhaftig het karretje gered en naar de spuermarkt terug gebracht.Al dachten we dat we een beloning zouden krijgen, jammer genoeg noppes.



uitzicht bij tante Elwyn

 


eerste Aussie ontbijt






park met het winkelkarretje

trolley rescue

 

tante Elwyn en ik



vijver met het winkelkarretje

 ’S Avonds zijn Jason en Annelies naar tante Elwyn gekomen om ons ook een deeltje van Melbourne City te tonen. Eerst hebben we nog een heerlijke picknick gehad in nog een ander park. Een ding is zeker, in Australië heb je massa’s parken en stuk voor stuk zijn ze supermooi. Alleen de namen onthouden is supermoeilijk. Het heeft me al een paar dagen tijd gekost om te onthouden dat we met de trein in Strathmore moesten afstappen. In Melbourne city zijn we eerst in het Eureka gebouw geweest. Dit is het hoogste gebouw van Melbournecity (300 meter hoog) en je krijgt er een prachtig uitzicht van de hele stad en verder. Het is zeker de moeite waard om ’s avonds te gaan als de stad verlicht is. Zo heb je bv het operagebouw die een beetje lijkt op de Eiffeltoren, met de toren op het dak geplaatst. Als je naar beneden kijkt is het best wel duizelingwekkend. Er is ook een plekje dat de dead corner wordt genoemd. Je loopt naar de hoek van de grote glazen ramen toe en door een curve in de vloer heb je het gevoel dat je er gewoon gaat aflopen, de diepte in. Ook is er een kamer die uit het gebouw schuift. Eerst zie je niks en dan opeens wordt het helemaal transparant, zelfs de vloer. Mega freaky gevoel denk ik. Het was wel duur om dat te doen (te duur voor ons dus), maar je zag de mensen in die kubus mega verschieten. Er was ook een man die zijn vriendin ten huwelijk vroeg in die kamer super romantisch.

dolletjes

heerlijk picnick



view of Melbournecity






Eiffeltoren


Na het eurekagebouw hebben we een café opgezocht en hebben Bart en ik ons eerste Australische pintje gedronken, een Cascade. Ik had verwacht dat het crap ging zijn zoals mijn zuster zei, maar het viel best goed mee. Oké, het is natuurlijk geen Belgisch bier, maar het is best wel te drinken. Daarna zijn we naar nog een van de duusd parken in Melbourne geweest om de possums te voederen. In het eerste park hadden we niet veel geluk. De sprinklers stonden aan en de possums waren er blijkbaar bang van. Bij een boom hadden we een possum gespot die razendsnel de boom in kroop. Na wat lokken met een broodje kwam het eindelijk naar beneden. Het was een possum met maar 1 oog. Superschattig beestje. Vlak daarna kwam er ook een tweede possum kijken en die smakte enorm als die at. De ene met het 1 oogje liet constant zijn broodje vallen. Of dat nu was door dat ene oog of dat ie gewoon de zot met aan het houden was weetik niet :p We zijn doorgelopen naar nog een ander park en daar zaten er veel meer possums. In elke boom zeker 6 en je hoorde ze ruzie maken als er een possum per ongeluk naar een andere boom liep een ander territorium in. Ze waren mss met meer maar ze wouden niet afkomen op het broodje. We zijn een tijdje blijven staan en ik dacht nou ja dan leg ik het broodje ten minste bij de boom ook al lopen ze weg van me. En juist dan bleven ze allemaal staan. Rare beestjes. Ze begonnen zelf bijna te vechten voor een stukje brood. En net als we wouden weg gaan was er zelf een cheaky one die naar Bart kwam en zocht naar een stukje brood een stukje van zijn been wou proeven. Opeens zagen we hoe laat het was en hebben we vlug vlug een taxi terug genomen naar het huis van tante Elwyn om weer doodmoe in slaap te vallen in ons bedje. Veel tijd om te bekomen van de jetlag is er nog niet geweest.

onze eerste possum

  

possum met het ene oogje



de vele possums in de bomen



en opeens wouden ze allemaal brood