All saints day

De volgende dag was mijn oog nog altijd pijnlijk en besloten we na een tijdje om dan maar naar het ziekenhuis te gaan. Aangezien het zondag was, was een dokter geen optie. Eerst naar een privaat hospitaal, maar daar vertelden ze ons dat het wel 80 Australische dollar zou kosten om een dokter te zien plus alle kosten voor de medicatie erbij. Ze was supervriendelijk (zoals alle Australiërs) en belde het andere hospitaal op om te weten hoeveel het me daar zou kosten. Blijkbaar niksJ Voor een keer zal ik onze koning en koningin bedanken voor het gratis tripje naar het ziekenhuis. Ze vertelden me that they had an agreement with the Kingdom of Belgium :p Op naar de ER dan maar. Voelde heel erg All Saints aan :p Alleen veel minder drukte. Ik werd al snel op een stoel geplaatst en dan moest ik wachten en wachten en wachten en … . Er was nog een andere mevrouw die haar arm had gebroken en de hele tijd zat over te geven en dan kwam er de meest annoying kid ever binnen. Hij had een gebroken been en zat in een rolstoel. Was de hele tijd massas luid op zijn game boy aan het spelen en rond aan het rijden met zijn rolstoel, luisterde absoluut niet naar zijn moeder. Ik vond het super jammer en totaal onrespectvol tegenover de mevrouw die zo ziek was.  Als er een ding is wat ik al geconcludeerd heb is dat Australische kinderen verwend zijn en absoluut niet naar hun ouders luisteren. Die spoiled brat sloeg zelf zijn moeder en zij gaf gewoon een mep en lachen dat ze deden. Ach ja na lang wachten kwam er eindelijk een dokter naar mijn oog kijken. Een straffe lamp recht in mijn gezicht en vloeistof erin. Ik had geen idee van wat ie aan het doen was en veel zei die ook helemaal niet. Hij keek in mijn oog en zag niet echt iets zitten. Gaf me wat uitleg over de antibiotica en dat was het. Ik ging naar buiten en voelde dat mijn oog een beetje raar was. Blijkbaar had ie het verdoofd echt freeky. Je kan zo je oogbol aanraken en voelt niks. Niet zo een goede dokter vond Annelies aangezien hij niks had gezegd en zelf niet had vermeld hoe lang ik de antibiotica moest nemen. Het was alsens weer een ervaring bij.

prachtig geel oog

Erna reden we naar Melbourne. Jammer genoeg dat onze trip naar een animal park niet doorging, maar Rannee ging ons opwachten bij tante Elwyn thuis. Eerst nog vlug wat lunchen in Melbourne city in een heel leuke plek. Het was een soort restaurant in een pakhuis, met het thema discomusic voor die dag. We hadden eerst onze eerste chips in Australië als starter en ik had daarna de inktvis. Super lekker allemaal, maar we moesten ons beginnen haasten om op tijd bij tante Elwyn te geraken. Toen we toekwamen waren Rannee en Ronnie er al en hebben had tante Elwyn al gezorgd voor lekkere gebakjes en de lemonbutter die ze ons wou laten proeven. Daarna moesten we alles vlugvlug inpakkenen onze vuile kleren mierenvrij maken.

Rannee heeft een grote jute zoals vele Australiërs hebben, maar man ik werd er zeeziek van. Er is wss iets fout met de suspensie waardoor ie constant op en neer gaat gelijk een boot en voor een rit van drie uren is dat niet zo aan te raden. We hadden een vlugge heerlijke vegetarische maaltijd die Lewwy had gekookt en vertrokken erna naar Glenda. Superspannend, ik was zo benieuwd. We wouden eigenlijk voor het donker werd er arriveren, maar dat was dus niet gelukt. Ronnie reed met Taya (Ronnies dochter en Glenda’s kleindochter) voorop en wij met Rannee, Darcy en Lewwy erachter. Darcy reed nog niet zo lang dus dat was best wel spannend. De weg in het bos kan je je niet inbeelden. Ik denk dat ik bijna in mijn broek heb geplast. Superhobbelig, rough en dan nog eens inde donker. Ik was blij toen ik levend bij Glenda toekwam. Het was al donker dus zagen we niet veel en realiseerden dat we beter onze zaklamp hadden meegenomen en niet in onze valies hadden mogen laten zitten. We gingen binnen in de nursery en zagen daar de liefste en schattigste kleinste kangoeroes. Joeys worden de kleintjes genoemd. Er zijn er vijf en ze hebben hun eigen pouch waar ze in liggen en ze krijgen ook nog altijd de fles. We werden voorgesteld aan Glenda en Ron (haar man) en Wyanda die Hollands bleek te zijn. Rannee had al over haar verteld en haar bijnaam was blijkbaar de general dus ik hield mijn hart alvast. Ze leek best wel aardig dus ik snapte er niet teveel van. Ze hebben ook een wombat wiebo die een jaartje oud is, maar hij is nog altijd een baby en krijgt nog steeds de fles. Glenda waarschuwde ons dat hij een deugeniet kon zijn en de voeten aanvalt, maar de eerste avond was hij blijkbaar nog beschaamd. De frogmouths zaten er ook en er was ook een kooi met squirlgliders. Supermooie beesten. Na een vlugge blik op de dieren en een rondleiding naar onze caravan, ons bed en de wc gingen we al vlug naar ons bed voor een goeie nacht slaap, zodat we fris aan onze eerste dag werken konden beginnen.

little joeys and taya

Clammy