burn offs

Onze 3^e week bij Glenda begon best wel choquerend. Glenda en Wyanda waren plots verdwenen toen wij ons gezellig aan een van de vuurtjes aan het verwarmen waren. Ik had geen idee wat eraan de hand was. Mss wel weer jagers waar ze achter zaten en ze weg wouden jagen. Toen ze terug kwamen was Wyandas gezicht in shock en begon ze bijna te wenen. Ze waren aan burn offs begonnen. Ze branden stukken van het bos af zodat er minder brandgevaar is het volgende jaar. Ik vind het a load of crap of dikke bullshit. Ze denken absoluut niet aan de dieren die in het bos leven en wat de brand voor gevolgen heeft. Maar ze zonden jaren geleden wel beelden de wereld in over de arme dieren die omkwamen of gewond raakten in de verschrikkelijke bosbranden. Hypocrisie dacht ik direct. De burn offs hebben massa’s gevolgen voor de dieren. De kangoeroes kunnen nog weghoppen en de wombats kunnen schuilen in hun wombathol, maar de kleinere dieren zijn te traag en worden gewoon levend verbrand. Zelf de wombats die misschien eerst konden schuilen verbranden nog altijd hun poten aan de hete grond na de brand. En de voedselbron wordt gewoon drastisch verminderd. Glenda vindt de burn offs ook onnodig aangezien het gras gewoon sneller en dikker terug groeit, wat eigenlijk voor meer brandgevaar zorgt. Mijn vraag aan Glenda was direct over de Aboriginals aangezien ik gehoord had dat zij dit ook deden. Glenda vertelde me dat dit meer voor het jagen was en dat deze streek een totaal andere vegetatie heeft. We kregen die avond direct de uitleg wat ons te doen stond. Wyanda en Glenda waren al met de wagen gaan kijken waar de branden zich bevonden en Wyanda vertelde me dat er langs beide kanten overal vuur langs de wagen was. Wij gingen de volgende dag de verbrande gebieden gaan doorzoeken naar overlevenden. Dat wou zeggen vroeg opstaan, mondmaskers, water en een lange broek en lange mouwen. Ik was benieuwd en tegelijkertijd ook wel wat bang van wat we te zien gingen krijgen. Glenda is zelfs in therapie moeten gaan na die verschrikkelijke bosbranden, door al de horror die ze toen gezien had. De volgende dag ging ik met Glenda mee en Bart met Wyanda. Wyanda en Bart moesten eerst nog een rescue doen van een kangoeroe, maar deze was (wss door de politie) jammer genoeg al doodgeschoten toen ze toekwamen. We moesten vroeg ter plekke zijn, voor de branders (ja hoe noem je die meneertjes anders :p) terug kwamen en ze ons zouden wegjagen. Het was namelijk niet toegelaten om door het verbrand gebied te lopen als het plakaat burn offs er nog was. Iets in verband met verzekeringen en aanklagen moest er bv een verbrande boom op onze kop vallen. Vlug het mondmasker op tegen de rook, water bij de hand en beginnen zoeken. Ik was blij dat ik met Glenda mee was en dat ik veel van haar ervaring kon leren. Het stukje bos zag er absoluut verschrikkelijk uit. De gehele grond was zwart en je liep gewoon in de as, de bomen waren allemaal zwart of omgevallen of nog aan het branden en je zag absoluut nergens een teken van leven. De rook maakte het moeilijk om te ademen. Het meest enge was dat als je heel stil was je absoluut niks hoorde, geen leven meer, niks. Normaal als je stilstaat in de bush hoor je vogels, insecten, … en nu niks :s Glenda vertelde me om goed te kijken in de gaten in de wortels van omgevallen bomen, gaten in de grond, … . Ik moest ook heel goed letten op de bomen, of ze niet aan het smeulen waren, want die konden namelijk nog altijd heel gemakkelijk op je kop vallen. Onze zoektocht naar gewonde dieren begon. We zochten en zochten en zochten en opeens ging Glenda op haar knieën zitten en haalde ze een blotched blue tongue lizzard tevoorschijn. We hadden de hele tijd handdoeken of pouches bij ons en wikkelden de lizzard in een ervan. Ik bracht de lizzard terug naar de auto en maakte dat het veilig zat en niet in de zon. Vlug terug naar Glenda en verder zoeken. We hoorden Bart en Wyanda al van in de verte en probeerden elkaar te vinden door de rook. Opeens voelde ik een brandend gevoel aan mijn enkel. Ik dacht dat het een brandend kooltje in mijn sok was terecht gekomen, maar het was een mier. Kom ik de beestjes redden en wordt ik aangevallen door mieren :p En amai dat deed echt zeer, gelukkig kende Glenda een trucje met wortels van varens en werd ik snel van de pijn verlost. We kwamen Bart en Wyanda tegen zochten nog wat verder, ik werd nog eens gebeten door een nog grotere mier (blijkbaar stond ik altijd stil op de foute plaatsen) en we besloten uiteindelijk om terug te keren naar de shelter aangezien de andere dieren ons ook nog nodig hadden. De lizzard leek best wel oké dus besloten we om hem gewoon uit te laten rusten en hem de volgende dag voor de eerste keer eten te geven en te laten zonnebaden. Als ze kou zijn werkt hun metabolisme niet en daarom hebben we gewacht. ‘s Middags kwam Sam ons helpen en besloten we om onze zoektocht in het verbrande gebied verder te zetten. Toen we toekwamen hoorden we een auto aankomen en liepen we snel het bos in en doken we achter een bergje aarde om ons te verstoppen. Gelukkig zagen ze ons niet en konden we verder zoeken naar gewonde dieren. Opeens hoorde ik Sam en Bart watch out roepen en ik keek op en zag een boom recht op Wyanda en mij afkomen. Wyanda sprong naar links en ik liep en sprong zo snel ik kon naar rechts en de boom landde vlak naast ons. Damn ik was nog nooit zo verschoten :p Na een tijdje vond Wyanda een lizzard tussen de wortels van een boom, maar het groef zich dieper en dieper en vaster en vaster. Bart moest ter hulp schieten en de lizzard vast houden terwijl Wyanda langs de andere kant de aarde weggroef en zo de lizzard kon bevrijden. Onze tweede rescue van de dag en alweer een blotched blue tongue lizzard J

wallabie

burn offs

blotched blue tongue lizzard

2e rescue

rescue team

vuilste spin ooit

Voor de rest van de week ging onze zoektocht naar gewonde dieren verder, maar jammer genoeg waren er geen enkele te vinden wat ofwel heel goed ofwel heel slecht was. Toen we gingen kijken waar de branden waren gingen we een steile weg naar beneden. We hadden geen enkel idee waar we eigenlijk naartoe gingen en omdraaien en terug naar boven rijden was geen optie. Opeens zagen we dat de road gewoon stopte en wss een nieuwe weg was en we dus de hele weg moesten terug rijden. Glendas jute heeft alleen een klein probleempje en dat is dat hij nogal rap oververhit raakte. Aan Wyandas gezicht te zien ging het nog een lastige weg terug worden en wisten we zelf niet of we het echt gingen halen. De jute begon inderdaad te heet te worden en we moesten stoppen om hem af te laten koelen. We stonden op een massa’s steile weg en toen we wilden vertrekken startte hij niet. Aan Wyandas gezicht te zien zaten we in de problemen en wist ze niet echt wat te doen. Bart en ik klommen uit de auto en legden grote takken onder de wielen zodat we tenminste niet opeens in volle snelheid naar beneden zouden rollen. Gelukkig startte de auto bij de tweede poging en geraakten we gelijk slakken helemaal boven. We maakten nog een kleine stop voor gumnuts mee te nemen, die de vogels in geen tijden meer gehad hebben. Een paar dagen na de rescue konden we breed glimlachend de twee blotched blue tongue lizzards vrijlaten. We lieten ze vrij dicht bij hun vindplaats en dicht bij de creek. Ze waren al snel weg naar hun nieuwe schuilplaats en thuis. We hadden al een paar possums vrij gelaten door een gat in de kooi te maken, maar dit was onze eerste echte release J De drie kleine lizzards konden we ook al vrijlaten aangezien ze in de natuur ook direct voor zichzelf zouden moeten zorgen en ze gezond waren. We lieten ze vrij in het gebied waar ze gevonden waren, maar op een veel betere plek en verder weg van de weg waar hun moeder overreden was.

kleine lizzards vrijlaten

Op het einde van de week hadden moesten Wyanda en ik op rescue gaan. Joe (een andere wildlifecarer) belde in verband met een kangoeroe die ze was gaan redden in de back yard van mensen en die wss was aangevallen door een hond. Er was bloed op het laken dus ze was wss inderdaad gebeten, maar we moesten wachten tot ze verdoofd was en we naar de shelter konden rijden om haar beter te bekijken. Toen we toekwamen in de shelter kwam iedereen een handje helpen. We legden haar op de tafel en bekeken haar verwondingen. Ze had twee beten en er kwamen bubbels uit wat betekende dat er maden in zaten. Voor de rest was ze super mager en had ze de onderkant van haar kin verbrand. We gaven haar de medicatie die ze nodig had en legden haar in een kooi met een gaas over zodat de blow flies er niet in konden. Toen we haar de volgende dag wouden verzorgen had ze een aanval en even later op de dag weer. Jammer genoeg overleed ze na de laatste aanval. Een meisje, Terri die vroeger nog met Glenda heeft samen gewerkt en zelf dieren opvangt zei dat het beestje veel te mager was en dat Glenda wonderen kan verrichten, maar dat dit een onmogelijke zaak was. Gelukkig was ze vredig gestorven in plaats van te verhongeren of dood gebeten te worden door en vos. Gelukkig konden we onze gedachten verzetten tijdens wiebo zijn wandelingen en het wandelen met de kleine Joeys. Wiebo begon al te veranderen. Hij beet minder, at meer in het bos, speelde en rende en was een gelukkige kleine schattige wombat. Ik begon ook al meer de karaktertrekjes van de Joeys te kennen. Junior legde zich telkens neer tijdens de wandeling, Tommy was altijd moe en heeft eyebags :p, Rosie is mager en lijkt de zwakste maar denkt eigenlijk dat ze zo groot is, Eva is beste vriendinnetjes met Rosie en volgt haar op haar avonturen en Clammy is het kleine prinsesje. Rosie en Eva zijn zo schattig samen. Rosie steekt altijd haar kopje in Evas pouch als ze bang is van iets. Tommy houdt er van om aan je kleren te zuigen en kan zo zelf rechtopstaand in slaap vallen. Je kunt niet anders dan die beestjes missen in het weekend. En het was al weer tijd om afscheid van ze te nemen voor het weekend.