beyond the black stump: dairy farm

Voor het weekend gingen we naar Rannees ex schoonouders in Kyabram. Ze hebben een dairy farm en Rannee dacht dat het wel leuk en interessant voor ons zou kunnen zijn. Eerst stopten we nog effe bij de famous beechworth bakery en mochten we kiezen wat we wilden. Ik voelde me gelijk een klein kind in een lolly shop :p Ik koos de death by chocolat :D We kwamen aan bij de dairy farm en werden al direct verwelkomd door de twee “jack russels” Tubs en Bo en de Cath en Cole die de boerderij runnen. Supervriendelijke mensen en superhartelijk welkomstcomité. Je voelt je direct overal thuis in Australië! Ze hebben een leuk huisje in de cottage stijl alleen waren hun deuren een beetje raar:p De deurknop was nogal hoog geplaatst waardoor ik het gevoel had dat ik een midget was. Vic (de dochter van Cath en Cole) en Joe kwamen ook toe en we konden beginnen aan het eetfestijn. Na een heerlijke maaltijd met beesting, death by chocolat (ik had maar een klein stukje gegeten maar man da is dus echt de dood), carrot cake, … gingen we de koeien melken. We werden al gewaarschuwd op voorhand dat we mss wel een plas of kak douche konden krijgen en dat we zeker tegen de vliegen moesten kunnen. Alle koeien kwamen binnen en waren idd allemaal gericht met hun kont naar de greppel waar wij in stonden. Man ik zweret u da is eng. Moesten die koeien maar langs een kant staan zou het meevallen, maar nu blijf je maar van links naar rechts kijken of je geen douche zal krijgen. We hadden geluk! Een paar spettertjes en dat was het. Het werk viel best mee en was routine. Uiers afsproeien, zuigtsjoppen erop zetten, en erna met een soort isobetadine besproeien. Het enige wat me echt niet aanstond is dat Llewy op de konten kletste met een plastieken buis als ze niet wilden doorlopen. Het leek me bestwel pijnlijk met die uitstekende botten. Ik pakte de stok en vroeg aan Llewy of hij niet dacht dat het pijn deed. Tikte er mee op zijn schouder en pakte zijn pols en tikte er mee op zijn pols en hij vond idd dat het pijn deed. :p ’s Avonds nog een heerlijke maaltijd die Llewy had gemaakt en het beddeke in. We zijn al veel te gewend aan de uren bij Glenda en zijn ‘s avonds echt moe en kunnen ’s ochtends niet meer uitslapen.

big fucking can :p

de douche kan beginnen

duusd kak wegspuiten

De volgende dag gingen we een uitstap maken naar Maldon om Derek daar te ontmoeten. Het was een soort van middenweg zodat Ballarat (waar Derek woont) toch niet te veraf was. We stopten eerst bij Rannees schoonzus in Bendigo die ook mee ging op uitstap. Andie en Dean hadden een dochtertje Tilly die in het begin nog een beetje beschaamd was, maar dat hield al snel op en de spraakwaterval was vertrokken. Ze is 4 jaar oud maar zwijgt geen second :p Cath en Cole waren ook mee aangezien Vic, Joe en Llewy de koeien gingen melken. We spraken af met Derek in een leuk restaurantje voor lunch. Het was een gezellige lunch en daarna bekeken we wat shops. We moesten absoluut naar de lolly shop om wat snoep te kopen voor Wyandas verjaardag. Ze hadden namelijk muntjes, drop, werchters original, en iets dat leek op choco toffs (ze had me namelijk al verteld dat het iets was wat ze miste). In de toy shop vonden we een plaatje van een kangoeroe die bewoog en samen met een biertje little preatchers vormde dat een goed cadeautje. Mission completed J Dean was terwijl gaan informeren bij de naburige mijn wat de uren van de rondleidingen waren. We moesten ons snel snel haasten en vlug afscheid nemen van Derek en zijn gezin. Cole, Rannee, Dean, Bart, ik en Tilly gingen mee. Toen we toekwamen kocht Rannee ons een leuk souvenir, namelijk een briefje van de regering dat ons het recht gaf om te mijnen en goud te zoeken. Het was in de oude stijl en al. Dan begon de rondleiding, gegeven door een enthousiaste meneertje, in de mijn. Eindelijk een mijn die niet onder water stond of was ingestort :p We kregen de uitleg van wie de mijn oorspronkelijk was, hoe ze de gangen maakten, hoe lang het duurde, wat de gevolgen waren voor de mijners, hoeveel goud er gevonden was, hoe het er uit ziet, … . Oké, heel toeristisch maar zeker de moeite waard :p En Tilly had zich voorbeeldig gedragen en niet te veel gebabbeld tijdens de gehele uitleg. Na de rondleiding gingen Bart, Cole en Dean goud zoeken met een metaaldetector terwijl Rannee en ik terug keerden met Tilly naar het stadje. Bart natuurlijk me een grote grijns op zijn gezicht toen hij de metaaldetector mocht uittesten. In het stadje was er een winkeltje dat ik wou zien, die een soort van Franse Europese vintage stijl verkocht. Maar man was dat winkeltje duur. Ze verkochten zelf een karretje, waar er Europeaan op stond, voor 900 euro. Gewoon omdat het allemaal Europees lijkt. Een typisch winkeltje voor jou mama, maar jammer genoeg paste het allemaal niet echt in mijn valies. Terwijl we allemaal aan het wachten waren op de mannen en hun grote vondst goud dronken we een heerlijke milkshake. Toen ze terugkwamen verwachtte Tilly goud te zien, jammer genoeg alleen wat kogels en andere oude rommel ;( Volgende keer beter :p Op de terug weg kreeg ik wat koppijn van Tilly haar gebabbel. Ik telde zelf of ze 1 minuut kon zwijgen, niet dus :p Dus kocht ik haar om met een dollar. Als ze 5 minuten kon zwijgen kreeg ze een dollar van me en wonderbaarlijk genoeg lukte het haar en kreeg ze de beloofde dollar. Jammer genoeg was het voor mijn migraine aanval al te laat en moesten we laat in de avond naar huis gaan met een zieke in de wagen. Cole was gereed om elke moment langs de kant te gaan als ik nog maar een kick gaf.

uitleg hoe het mijnen werkte

Bart en ik en on scertificaat met het recht tot mijnen

vals goud

metaaldetector

De volgende dag voelde ik me stukken beter en kon ik genieten van een lekkere luierdag en mailtjesdag. Maar toen ik naar hun hond Milo keek kon ik niet anders dan beginnen huilen. Zijn snoet zat vol met kroeten en zijn ogen vol met pus. Ik had al een paar keer gevraagd wat er aan de hand was met hem, maar telkens kreeg ik een afwijkend antwoord. Ik snapte gewoon niet hoe je je hond zo kon laten rond lopen. Ik wou even alleen zijn dus mijn luierdag veranderde in een middagje in onze kamer. Rannee voelde zich natuurlijk ook slecht en wou niet dat ik dacht dat ze hun hond mishandelde. Het dierenleed bleef me blijkbaar vinden. Ik besloot uiteindelijk om toch maar terug naar binnen te gaan en Rannee zei me om mss eens met Vic te praten aangezien het mee haar hond was. Ik zocht eerst nog wat dingen op het internet en blijkbaar heeft Milo exact het zelfde als Otje heeft, namelijk atopie. Ik vroeg Vic wat de dierenarts haar al had aangeraden en hij had zelf nog niet eens de voeding voor geschreven. Ik legde alles uit en ze beloofden me dat ze met hem terug naar de dierenarts zouden gaan en naar de voeding zouden vragen. Oef wat een opluchting J Na wat skypen kon de dag dan toch nog goed eindigen met een spelletje rummikub. Wat best nog hilarisch was aangezien Llewy bang is van insecten en er een grote dikke insect uit de lucht op de tafel viel en hij naar de ganse andere kant van de kamer liep. De volgende dag was het alweer tijd om naar huis te keren. Eerst toonde Llewy ons nog de ganse farm op de quad en mochten we zelf ook nog eens proberen rijden met de quad. Best wel een raar ding als je gewend bent aan een scooter. Dat stuur draait helemaal niet zo soepel als ik gewoon was. Langs de stiertjes wou ik op dat moment niet passeren aangezien die aan het castreren waren met een ring en mijn teer hartje dat gewoon niet aan kan. Even later ging ik even kijken en ze zagen er best wel oké uit. Pijn zal het alleszins wel nog doen. Ik nam ook nog vlug effe een kijkje naar hun varken dat eigenlijk een miniatuurvarken moest zijn maar een beetje groot was uitgevallen. Dat best had daar een goed leven en niet een leven zoals de varkens in België. Genoeg plek, plek om te wroeten, een schuurtje, een kat als buddy, voldoende eten en het ging nooit eindigen in de stoofpot. Na nog een heerlijke lunch was het tijd om afscheid te nemen, vlug nog een groepsfoto te maken en te vertrekken. Tijdens het terugrijden maakten we een vlugge stop bij een groot winkelcentrum aangezien Llewy nog wat pokemonspelletjes wou kopen met het geld dat hij dit weekend verdiend had. We mochten nog een drankje krijgen van Rannee en wouden eerst zo crushed ijsdrankje kopen. Maar ze waren nog al tamelijk vuil in dat winkeltje. Ze kuisten de rand van de glazen af met een vuile vod die zelf in het drankje ging. We besloten om dan maar vlug naar de donut shop te gaan en ik koos daar een spider. Een spider is een drankje met Fanta of een of andere limonade (zelf cola) en ijscrème. Als je het bruisende op de ijscrème giet begint het te schuimen en geeft het een lekker verfrissend drankje. Ook nog wat donuts gekocht en we waren weer gereed om verder naar huis te rijden. Na nog een heerlijke maaltijd bij Rannee en weeral koffers pakken waren we klaar voor een lange week van 10 dagen bij Glenda.