gold digging mines

Normaal gezien gingen we zaterdag met Ronnie en Taya meegaan naar Wangaratta om dat stadje eens te bekijken en misschien wel wat te shoppen, maar jammer genoeg ging dat niet door. Toen ik op stond was het heel stil in huis en ik kon Bart nergens vinden. Ik dacht dat iedereen al vertrokken was en dat ze gewoon niet wouden wachten op het slaapkopje (ik dus) :p Gelukkig kwam Rannee na een tijdje uit haar slaapkamer en vertelde me dat het jammer genoeg niet kon doorgaan omdat ze langer moest werken die avond en dat we dus geen lift terug naar huis hadden. Oef, ze hebben me niet achtergelaten :p en jammer omdat de plannen niet doorgingen. Bart was met Ronnie het ontbijt gaan halen en Ronnie had hem zijn trucks getoond waar hij mee rijdt. Bart kwam natuurlijk met een supergrote smile op zijn gezicht terug. Vooral door de trucks (mannen :p), maar ook door een heerlijke carrotcake waar hij maar niet over kon ophouden. Na ontbijt/lunch vertrok Ronnie naar zijn cricket (ik snap nog altijd niks van die sport) en Rannee naar haar werk. Maar Llewy was er nog altijd om ons weer een dagje te entertainen. Na nog wat werken aan mijn blog en het proberen van een grote achterstand in te halen gingen we een kijkje nemen in de mijnen achter Rannees huis. Ik vroeg of mijn sandaaltjes goed genoeg zouden zijn en de tocht zouden overleven en dat was allemaal geen probleem zij Llewy. Na een tijdje merkte ik dat dit toch niet echt het geval was. We moesten namelijk weer door bossig gebied en de blackberries hielpen al helemaal niet. Paadjes naar omhoog en naar beneden, bruggetjes over water dat ze in jaren niet gehad hebben, … We zagen ook de waarschuwingstekens voor de mineshafts waar je in kon vallen. Het is ten zeerste aan te raden om op het pad te blijven waar de mineshafts tenminste zijn afgedekt met ijzer. Er zijn superveel mijnen in deze omgeving. Achter Glenda zijn er ook een aantal mijnen waar we niet naar toe gaan. Je ziet ze niet aangezien er wortels en bladeren over kunnen liggen, maar je kan er nog steeds in vallen en dan ben je verloren. Glenda heeft al een aantal beenderen van kangoeroes, koala’s, … gezien in de mijnen. Ze hebben zelfs al eens hond gevonden in de mijnen die er al 3 maanden in zat. Ze hebben het beestje kunnen redden en hebben het naar een dierenarts gebracht. Het hondje had jammer genoeg een ruggenwervelletsel en was dus verlamd. Ze hadden een oproep op tv geplaatst en in de kranten en er waren massa’s mensen die claimden dat het hun hond was, tot ze de rekening van de dierenarts kregen. Uiteindelijk bleek het een hondje te zijn van mensen in Yack die het nog maar heel recent hadden gekregen (het was nog een pup). De hond was ervan door gegaan en ze hadden er zelf niet eens naar gezocht. Ze wilden de hond ook niet terug dus hebben de mensen die de hond hadden gevonden en bij Glenda verbleven de hond geadopteerd. Nu is het een gelukkig verlamd dikkerdje geworden :p 1 ding is zeker die stomme mijnen nemen veel levens van wilde dieren en mss ook wel van mensen. Wie weet wat er al allemaal in die mijnen is gevallen. Gelukkig niet Bart, ik of Llewy. Voor de ingang van de mijn zat er een echidna. De eerste keer dat we een grote volwassen echidna zagen. Als ze bang zijn vluchten ze niet, ze graven zich gewoon dieper en doen alsof ze er helemaal niet zijn. Slechte tactiek volgens mij, maar het gaf ons wel de kans om er een foto van te trekken. Llewy ging in de mijn, maar merkte al snel dat er te veel water in stond om erdoor te gaan. Ach ja, we hadden er nu toch al een idee van hoe het eruit ziet en wat het is. Deze mijngang werd heaven genoemd en er was ook nog een andere die hel werd genoemd. Heaven and hell. We namen ook nog een kijkje in de mijn hell en het werd ons al snel duidelijk waarom deze mijn de hel wordt genoemd. Het is volledig overwoekerd door blackberries en er is absoluut geen enkele weg in. De blackberries besproeien ze hier een aantal keer per jaar. Maar eigenlijk doen ze dat alleen maar aan de kant van de weg, waar de toeristen ze kunnen zien. Of dit echt veilig is voor de dieren? Ik denk het eigenlijk niet.

Ronnies truck

bloggen op de trampoline



Aussie ontbijt



Milo

ik en de echidna

echidna

lampje testen

mijn

hell

mineshaft

De volgende dag gingen we op uitstap naar en nog grotere mijn. Dit keer met Rannee en Ronnie die niet moesten werken die dag. Eerst moesten we al een 4maal4 weg afdalen (best wel spannend en steil naar beneden) en toen we toekwamen mochten we al eerst beginnen zoeken naar een weg naar de mijningang. Toevallig kwam er ook een man toe die Rannee kende en die met nog twee andere jongens en zijn honden ook de mijn kwam bekijken. We moesten eerst over een boomstammetje en wat takken over de rivier kruipen. Handig dat ik een klein meisje ben, er zijn altijd wel galante mensen die je dan helpen :p De honden hadden het supergemakkelijk. Die gaven niet om wat water en sprongen er gewoon in en zwommen naar de andere kant. Bij het klimmen leken ze meer op berggeiten terwijl het voor ons toch iets moeilijker was. De camera kon jammer genoeg niet mee, aangezien het te riskant was met het water enzo. De mijningang was gigantisch en de grond lag al bedekt met grote rotsblokken die eerder naar beneden waren gevallen. Een stuk van de rots werd ook gestut zodat die niet op onze kop kon vallen. Iedereen klauterde over de rotsblokken, maar een van de honden werd nerveus en durfde niet mee naar binnen. Waardoor ik nerveus wordt en mijn angst voor speleologie opspeelde en ik maar besloot om bij de hond te blijven. I know broekschijter :p Na 10 minuten kwamen de anderen terug uit de mijn aangezien de gang doodliep en ze niet meer verder konden. De hond content, ik content J We namen afscheid van de kennissen van Rannee en van de lieve woefkes en besloten om naar een andere mijn te rijden. Na de steile tocht naar boven in 4maal4 stijl mocht Bart rijden. En ik moet zeggen ik was verbaasd over hoe goed hij wel niet kon rijden. Met maar 4 uurtjes les deed ie het super. Ik denk als je in dit bos op gravel kan rijden kan je zeker in België rijden. Ronnie legde hem alles goed uit. Zoals hoe je bij een berg naar beneden moet rollen en je niet mag remmen enz … De mijn was jammer genoeg niet echt te zien dus besloten we om terug te rijden en een vriend van Rannee te ontmoeten. Ze had zijn auto zien staan bij de andere mijn en vertelde ons dat dit een kerel was die we absoluut moesten ontmoeten. Hij is een typische reptielenman met een lange baard, cowboyhoed op, … Omdat Bart zo goed gereden had moest Ronnie hem de loef afsteken en besloot ie om de berg achterwaarts op te rijden. Met een diepe helling langs de linkerkant en de snelheid deed ik het bijna in mijn broek. Dank je Ronnie :p Je moet hem toch leren kennen hoor. Aangezien mijn Engels nu nog niet echt mijn geboortetaal is, is het nog niet echt gemakkelijk om hem terug te plagen maar wacht maar! ;) We ontmoeten de reptielenman bij een groot en prachtig meer. Hij was juist goud gaan zoeken met zijn neefje en had er ook gevonden. Hij nam een klein kokertje uit zijn zak en ik verwachtte een nugget in dat kokertje, maar het was gewoon water met vlokjes goud in. Blijkbaar was mijn verwachting de utopie van veel goudzoekers en zijn de vlokjes al heel wat. We kregen er nog een demonstratie goud zoeken bovenop en besloten hierna om huiswaarts te keren en ons klaar te maken om te gaan kleiduifschieten. Russel is een vriend van Rannee die aan kleiduifschieten doet en ons mee ging nemen om het eens te proberen. Ik moest natuurlijk direct denken aan Russel de wombat die onze shelter terroriseert. Hij was niet zo gek, maar had wel een glazen oog dus dat kwam er toch al dichtbij :p Er waren nog een paar kennissen van hem mee en we gingen kleduifschieten op een kastanjefarm. Alles werd opgezet en de eerste mocht het eens uitproberen. De knallen zijn superluid en je hebt inderdaad oordopjes nodig. Uiteindelijk was het de beurt aan Bart en hij was een pro. Raakte bijna alles en niemand durfde echt schieten na hem om niet in schaamte te vallen. Alles was nog leuk tot er een galah voorbij vloog en die verdomde Russel het beest probeerde te raken. Ik was volledig geshockeerd en wou absoluut niet kleiduifschieten. Ik wou daar gewoon weg van die verdomde idioot. Uitje een beetje mislukt dus. Sommige noemen die beesten een pest en daarom is het zogezegd oke om ze neer te knallen. Bullshit vind ik het en die beestjes zijn dan ook nog eens beschermd. Het woord pest was nog nooit in me opgekomen tot ik naar Australië kwam. Hier noemen ze zoveel een pest: konijnen, vossen, galaahs, possums, … . Mij kan het allemaal geen zak schelen wat die dieren doen. Het zijn dieren dus hebben ze ook recht op leven en moet je ze niet neerknallen omdat ze mss wel eens een appel van je appelboom hebben opgegeten. Nu ja voor dat ik hier blijf doorrazen over mijn shockerende ervaring :p We gingen erna terug naar Rannees huis en maakten ons klaar voor weer een week in de shelter. Rannee voelde zich een beetje schuldig voor de slechte afloop van het weekend, maar daar kon zij niks aan doen J Toen we terugkwamen in de shelter was Wiebo blijkbaar blij om me terug te zien :D Hij gaf me likjes op mijn kaak toen ik hem uit zijn bedje nam en Glenda vertelde me dat hij me als zijn mama begint te zien. Home sweet home :D!

Bart aan het stuur in de bush

gold panning

kleiduifschieten

Bart in actie

grappige snoepjes