vertrek naar Jason en Annelies

De volgende dag was onze laatste dag met tante Elwyn en we wilden per se nog haar special place van Meblourne City zien. Ze is namelijk verzot op bloemen en er is een botanical garden in het centrum van Melbourne. Maar eerst had tante Elwyn nog iets heel leuk voor ons geregeld. We gingen een rondleiding krijgen in een animal hospital. We werden rondgeleid door een heel aardig mevrouwtje (echt iedereen is hier dan ook aardig in Australië). Ze hebben ook een shelter aan hun animal hospital waar ik direct al die snoesje wou meenemen natuurlijk. We hebben ook eens gezien hoe al die theorie uit onze cursussen in de praktijk wordt omgezet. Een heel lerrijke ervaring dus. Voor de botanical garden hadden we eerst nog een heerlijke picknick in nog een ander park (ze hebben er hier echt duusd). Ik dacht in het park van het possumvoederen, maar het lijkt hier allemaal zo op elkaar dat ik er eigenlijk geen idee van heb. De botanical garden was idd prachtig! Ik heb nog nooit zoveel kleurrijke en mooie bloemen op een plek gezien. Jammer genoeg was het al snel tijd om naar het station te gaan en Annelies daar te ontmoeten. Tante Elwyn moest me bijna letterlijk uit de garden sleuren. Ik wou toch snel nog een paar foto's trekken voor mijn oma. Ik dacht dat ze het wel zou apprecieren. En uiteindelijk ontmoetten we Annelies in het station en moesten we alweer afscheid nemen van iemand. We wisten dat we tante Elwyn zoiezo gingen missen.

Voor naar Annelies en Jason te gaan moesten we een treinrit maken van ongeveer twee uurtjes. Voor ons Belgjes best wel lang en voor Annelies is dat een korte treinrit. Zotte Australiërs  :p De treinrit leek alleen nog maar langer door een zotte gast die een bende schooljongetjes zat te “treiteren”. De uniformen zijn hier trouwens enorm geeky. De meisjes vallen nog mee. Die hebben gewoon een soort jurkje. Maar de jongens daar krijg je gewoon medelijden mee. Hun korte broek is te lang, afschuwelijke zwarte lompe schoenen, lelijke hemdjes. Sommige zijn erger dan anderen, maar iedereen, in elke school moet een uniform dragen. Uiteindelijk na een interessante treinrit (er zat ook nog een heel aangename man op waar we een gezellig praatje mee hebben gemaakt) kwamen we toe in Red Hill. Jason kwam ons ophalen om uiteindelijk naar zijn ouders te gaan. Supervriendelijke mensen in super mooi huis, met een prachtige tuin. We kwamen binnen en we werden dolgelukkig aangezien we voor tea (zo noemen ze het avondeten hier) zelfgemaakte pizza gingen eten. En het was heerlijk!! Daarna heeft Jansons vader ons een rondleiding in zijn tuin gegeven. Het was superinteressant en hij wist enorm veel van de planten en de dieren. Het was ook de eerste keer dat we de grote mieren zagen. Damn die zijn echt huge! Daar wil ik niet door gebeten worden dacht ik direct. Na de rondleiding moesten we al weer vertrekken om op tijd aan Phillip Islands geraken om de pinguïns te zien. Eerst toonde Jason me nog een foto van zijn vader verkleed als de kerstman. En hij trekt er ook enorm op! Hij zou ofwel de Kerstman of een kabouter kunnen zijn met zijn lange baard. Sommige kinderen denken blijkbaar ook echt dat hij de Kerstman zijn en hebben het erna erg moeilijk met het feit dat de Kerstman eigenlijk niet bestaat.

jasons sculptue

jasons oudes hun huis

duusd grote agessieve mier

de kerstman in zijn tuin

In het donker kwamen we aan op Phillip Islands. Aangezien wij nog steeds dachten dat het in Australië altijd goed weer is en je nooit meer nodig hebt dan een T-shirt en short waren we dus absoluut niet voorbereid. Na wat gelach van Jason en Annelies kregen we gelukkig een jas van hen en een groot deken. Phillip Island heeft een stukje waar je de pinguïns aan land ziet komen. Natuurlijk komen ze ook nog op andere plaatsen aan land. Wss zelfs meer aangezien er daar geen spots op hun worden gericht met duusd nieuwsgierige mensen erachter. De pinguïns waren super voorzichtig en gingen zelf een paar keer terug het water in. Ik de blinde mol dacht telkens dat ik er een paar zag en dan bleken het gewoon meeuwen te zijn. De pinguïns komen altijd aan land omdat hun kleintjes nog in de nesten zitten. Je hoort veel geroep en gepiep van de kleintjes zowel als van de moeders. Je kan paadjes volgen en de ouders zien zoeken, zowel als de kleintjes. Er waren twee jongskes die elke moeder achtervolgden die ze maar zagen. Blijkbaar herkennen de kleintjes hun moeder niet, maar de moeders hun jongen wel. Dus die pikten en probeerden weg te lopen van die kleintjes. Best wel zielig,maar blijkbaar vinden ze altijd hun jongen terug. Oef J  Binnen hadden ze een mini-achtig museumpje waar je door een ruitje in een aantal nesten kon kijken en een nestje zaten twee jongen. Superschattig maar best wel een vuil nest. Hierna gingen we terug naar het huis van Jason en Annelies om weeral moe in ons bedje te kruipen.